prof. dr Ernest Pischinger, twórca WSI, (1951-1967),

Urodził się 31 lipca 1905 roku w Wiedniu. Naukę rozpoczął w 1911 r. w Krakowie, potem w Wiedniu. W 1924 r. złożył egzamin dojrzałości w III Gimnazjum im. J. Sobieskiego w Krakowie. W tym samym roku wstąpił na Wydział Filozoficzny Uniwersytetu Jagiellońskiego, studiując chemię w Oddziale Matematyczno-Przyrodniczym. Po uzyskaniu absolutorium, w 1928 r. rozpoczął pracę doktorską ("O rozpuszczalności związków fosforowych mąki konopnej i o związku kwasu fitynowego przez białka w niej zawarte") w Zakładzie Chemii Rolnej UJ, którą obronił w 1932 r.

Pracował w Zakładach Solvaya w Grodźcu (1932-34) i Zakładach Sodowych Solvaya w Mątwach (1934-39). Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 w dywizji gen. Kleeberga. Podczas okupacji pracował w Krakowskiej Fabryce Sody. W 1944 r. rozpoczął prowadzenie wykładów z chemii organicznej na tajnym Wydziale Farmaceutycznym UJ.

Po wojnie został dyrektorem Zakładów Sodowych w Mątwach, a w 1948 r. kierownikiem Katedry Chemii Technicznej (później Technologii Chemicznej) na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym UMK w Toruniu.

W 1951 r. powołany został na organizatora Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Bydgoszczy. Funkcję rektora WSI (później Wyższej Szkoły Inżynierskiej) pełnił przez 16 lat (1951-67). W 1954 r. uzyskał nominację na docenta, w 1958 r. tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1966 r. - profesora zwyczajnego. Do 1975 r. pracował na UMK w Toruniu.

Był członkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Komitetu Nauk Chemicznych PAN, Towarzystwa Naukowego w Toruniu oraz Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego. Współpracował w wydaniu prac zbiorowych ("Technologia sody amoniakalnej", "Technologia sody") oraz wynalazczości: regeneracja amoniaku z roztworów soli amonowych, nowy sposób karbonizacji w procesie sodowym. Wypromował 160 inżynierów i magistrów, 12 doktorów i był opiekunem naukowym 6 doktorów habilitowanych.

Został odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i wyróżniony licznymi odznakami honorowymi i nagrodami resortowymi.

Zmarł 22 marca 1980 r. w Poznaniu. Pochowany został na Cmentarzu Rakowieckim w Krakowie.

 

prof. dr hab. Józef Słomiński (1967-1971)

Urodził się 17 sierpnia 1929 r. w Sierpcu. Ukończył matematykę na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu w 1950 r. Rozprawę doktorską "Teorie algebr z działaniami o nieskończonej liczbie argumentów" obronił w UMK w 1957 r., a rozprawę habilitacyjną "O wyznaczaniu postaci kongruencji w abstrakcyjnych algebrach z równościowo definiowalnymi stałymi elementami" w tej samej uczelni w 1961r.
W latach 1948-53 pracował w liceach ogólnokształcących w Lipnie i Toruniu. W 1953 rozpoczął pracę na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, zajmując kolejno stanowiska: kierownika Zakładu Algebry Uniwersalnej z Zastosowaniem (1953-68), dyrektora Instytutu Matemtyki (1969-1975), kierownika Zakładu Algebry Uniwersalnej i Informatyki (1975-86) oraz kierownika Studium Podyplomowego z Informatyki od 1986 r.

Jednocześnie w latach 1967-71 pracował w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Bydgoszczy, pełniąc funkcję prorektora w 1967 r., później rektora w latach 1967-71. W latach 1981-94 zajmował również stanowisko profesora nadzwyczajnego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Bydgoszczy.

Jest członkiem Towarzystwa Naukowego Toruńskiego od 1962 r. oraz Polskiego Towarzystwa Matematycznego od 1954 r.

Tytuł profesora nadzwyczajnego nauk matematycznych uzyskał w 1970 r. Od 1984 r. organizował w Polsce międzynarodowe konferencje z algebry uniwersalnej. Był promotorem 11 prac doktorskich, recenzentem 8 prac doktorskich i 7 habilitacyjnych. Opublikował 35 prac dotyczących problematyki algebry uniwersalnej, podstaw matematycznych informatyki oraz teorii kategorii.

Za osiągnięcia naukowe i dydaktyczne otrzymał m.in. Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, medal Komisji Edukacji Narodowej, nagrodę Ministra NSzWiT II stopnia oraz tytuł honorowy "Zasłużony Nauczyciel PRL".

 

prof. Stanisław Kielan (1971-1974)

Urodził się 3 listopada 1915 r. w Warszawie. Studiował na Wydziale Elektrycznym Politechniki Warszawskiej. Dyplom z radiotechniki uzyskał w 1939 r.

Pracę rozpoczął w 1939 r. jako inżynier elektronik w Wydziale Radiokomunikacji Ministerstwa Poczty i Telegrafów. W latach 1945-1948 pracował Państwowych Zakładach Tele- i Radiotechnicznych. W 1949 r. został powołany na stanowisko dyrektora technicznego Zakładów Wytwórczych Materiałów Teletechnicznych, w których pracował do czasu ich likwidacji w 1951 r. W czerwcu 1952 r. został głównym inżynierem w Przemysłowym Instytucie Telekomunikacji, w 1956 r. objął stanowisko zastępcy dyrektora do spraw naukowo-technicznych, a w 1964 r. został dyrektorem naczelnym Instytutu. W roku 1966 został powołany na stanowisko pełnomocnika Rządu d.s. Elektronicznej Techniki Obliczeniowej, którą to funkcję pełnił do 1971 r. Równocześnie w latach 1966-1969 był dyrektorem Instytutu Maszyn Matematycznych.

Równolegle w latach 1945-1950 był profesorem kontraktowym Szkoły Inżynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda, a od 1950 r. - wykładowcą i kierownikiem Oddziału Łączności w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Warszawie.

W latach 1971 - 1974 był rektorem Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Bydgoszczy przekształconej - dzięki Jego staraniom - w Akademię Techniczno-Rolniczą. Był inicjatorem budowy Ośrodka Szkół Wyższych w Fordonie. W 1974 r. został ponownie dyrektorem naczelnym Przemysłowego Instytutu Telekomunikacji.

Był członkiem Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN, Stowarzyszenia Elektryków Polskich (od 1948 r.) oraz wiceprzewodniczącym Sekcji Elektroniki i Telekomunikacji SEP (1950-1960). W 1975 r. został wybrany do zarządu Oddziału Warszawskiego Elektroniki i Telekomunikacji, gdzie zajął stanowisko wiceprezesa d.s. naukowo-technicznych. Przez szereg lat był redaktorem naczelnym wydawnictw: ,,Prace PIT", ,,Postępy Radiotechniki" oraz członkiem komitetu redakcyjnego ,,Wiadomości Telekomunikacyjnych".

W 1957 r. otrzymał tytuł naukowy docenta, a w 1962 r. nominację na profesora nadzwyczajnego. W pracach naukowo-badawczych zajmował się urządzeniami radionadawczymi i antenowymi oraz propagacją fal elektromagnetycznych. Jest autorem szeregu publikacji oraz patentów w tym zakresie.

Otrzymał zespołową Nagrodę Państwową I stopnia oraz Krzyż Kawalerski i Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

Zmarł 10 października 1975 r. w Warszawie.

 

prof. dr hab. inż. Jerzy Roszak (1974-1977) i (1977-1981)

Urodził się 26 stycznia 1916 r. w Tule. Studia w zakresie inżynierii chemicznej ukończył w Politechnice Warszawskiej w 1951 r. W macierzystej uczelni obronił kolejno: rozprawę doktorską "O ruchu ciepła w układzie fluidalnym" w 1957 r. i habilitacyjną "Badania nad przenoszeniem ciepła i masy przy przepływie gazu przez ogrzewaną przeponowo, nieruchomą warstwę wilgotnego materiału ziarnistego" w 1967 r.

Pierwszą pracę podjął w Państwowym Instytucie Hydrologiczno-Meteorologiczny, gdzie był zatrudniony w latach 1946-1948. Przez kolejne lata pracował w Politechnice Warszawskiej (1948-1974), gdzie był m.in. współtwórcą Instytutu Inżynierii Chemicznej i dziekanem Wydziału Technologii Chemicznej (1971-1973). Jednocześnie w latach 1951-1957 pracował w Instytucie Chemii Przemysłowej.

W 1974 r. został mianowany pierwszym rektorem Akademii Techniczno-Rolniczej, powstałej po połączeniu WSI z Filią poznańskiej AR, i pełnił tę funkcję do 1981 r. Jednocześnie w latach 1975-1981 był kierownikiem Zakładu Inżynierii Chemicznej ATR.

W 1975 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego nauk technicznych. Był promotorem 8 prac doktorskich oraz autorem i współautorem 20 publikacji naukowych z zakresu inżynierii chemicznej. Należał do wielu towarzystw i organizacji naukowych m.in.: Komitetu Inżynierii Chemicznej PAN (1967-1989), Polskiego Towarzystwa Chemicznego oraz Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego.

Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi oraz otrzymał 7 indywidualnych nagród Ministra SWNiT i medal Komisji Edukacji Narodowej.

Zmarł 25 sierpnia 1993 w Warszawie.

 

prof. dr hab. inż. Stanisław Grabarczyk (1981-1982)

Urodził się 10 czerwca 1922 r. w Niedrzakowie koło Kutna. Studia podjął w 1948 r. na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego w Łodzi, kończąc je w przeniesionej do Olsztyna Wyższej Szkoły Rolniczej w 1953 roku. Rozprawę doktorską "Plonowanie a polowe zużycie wody i transpiracja roślin" obronił w macierzystej uczelni w 1962 r. i w tej samej uczelni uzyskał habilitację w 1968 na podstawie rozprawy "Studia nad potrzebą nawadniania trwałych użytków zielonych okolic Olsztyna".

W 1971 roku przeniósł się do Bydgoszczy, gdzie zorganizował i objął kierownictwo Zakładu Melioracji i Agrometeorologii, a następnie Katedry Melioracji i Użytków Zielonych Wydziału Rolniczego naszej Akademii.

W latach 1950-71 pracował w Zakładzie Melioracji i Miernictwa (później Zakładzie Melioracji Rolnych) Wyższej Szkoły Rolniczej w Olsztynie, jako asystent (1950-56), adiunkt (1956-69) i docent (1969-71). W 1971 r. przeniósł się do Bydgoszczy i rozpoczął pracę w filii poznańskiej Wyższej Szkoły Rolniczej, w której był kierownikiem Zakładu Melioracji i Meteorologii do 1974 r. Po połączeniu Filii AR w Poznaniu z WSI i utworzeniu ATR w 1974 r. został kierownikiem Zakładu Melioracji i Meteorologii Instytutu Rolniczego (później Katedry Melioracji i Użytków Zielonych Wydziału Rolniczego ATR), pełniąc tę funkcję do przejścia na emeryturę w 1993 r. Jednocześnie w latach 1975-81 był prodziekanem Wydziału Rolniczego, a w latach 1981-82 rektorem ATR - po raz pierwszy w historii Uczelni demokratycznie wybranym. Z inicjatywy Profesora Wydział Rolniczy ATR uzyskał w 1984 r. pełne prawa akademickie.

Był członkiem Komitet Uprawy Roślin PAN (1972 -84), Komitetu Melioracji PAN 1978-84), Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego (1956-70) i Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego (1971-81). Zorganizował Oddział Bydgoski Polskiego Towarzystwo Nauk Agrotechnicznych (był członkiem zarządu w Bydgoszczy i członkiem Zarządu Głównego).

W 1980 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1991 roku został powołany na stanowisko profesora zwyczajnego. W dorobku posiada ponad 170 prac naukowych, w tym 67 oryginalnych samodzielnych i 8 książek oraz 5 patentów. Osiągnięcia dotyczą opracowań: zależności polowego zużycia wody od wysokości plonów i rodzajów gleby, metod pomiaru transplantacji łanu, zależności efektów deszczowania od rodzajów gleby i opadów atmosferycznych oraz metod sterowania deszczowaniem w skali łanu i gospodarstwa na podstawie opadów atmosferycznych. Wypromował 5 doktorów, zrecenzował 11 prac doktorskich i 5 habilitacyjnych.

Uzyskał nagrodę indywidualną MNiSW w 1978 r., odznaczony został Krzyżem Kawalerskim oraz Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1996 roku nadano Profesorowi pierwszy w dziejach ATR tytuł doktora honoris causa.

 

prof. dr inż. Józef Sałaciński (1982 - 1984)

Urodził się 21 kwietnia 1921 w Rokitnie na Ukrainie. Ukończył Wydział Elektryczny Politechniki Gdańskiej (specjalność teletechnika) w 1951 r. W tej samej uczelni obronił pracę doktorską "Teoria kabla koncentrycznego o izolacji polietylenowo-ferrytowej" w 1960 r.

W latach 1948-82 pracował w Politechnice Gdańskiej, kolejno jako asystent (1948-53), adiunkt (1953-57), zastępca profesora (1957-61), starszy wykładowca (1961-64) i profesor nadzwyczajny (1964-82). Pełnił tam funkcje: p.o. kierownika Katedry i Zakładu Teletransmisji Przewodowej (1956-65), kierownika Katedry Teletransmisji (1966-69), dyrektora Instytutu Technologii Elektronowej (1969-71), kierownika Zakładu Teletransmisji (1972-74) potem Zakładu Teleelektroniki (1974-82), zastępcy dyrektora Instytutu Telekomunikacji (1979-82). Był również w Politechnice Gdańskiej m.in. dziekanem Wydziału Elektroniki w latach 1966-67 i 1971-72.

Jednocześnie w latach 1971-84 pracował w WSI (od 1974 r. ATR) w Bydgoszczy jako profesor nadzwyczajny w Instytucie Telekomunikacji i Elektrotechniki oraz rektor ATR w latach 1984-84.

Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1964 r.

Był członkiem Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN, Komisji Głównej Elektroniki i Telekomunikacji Komitetu Nauki i Techniki, przewodniczącym Rady Naukowej Przemysłowego Instytutu Elektroniki, członkiem Rady Naukowej Naukowo-Produkcyjnego Centrum Półprzewodników oraz członkiem Polskiego Komitetu Współpracy z Alliance Francaise.

W ramach działalności naukowej i dydaktycznej zajmował się konstrukcją i technologią urządzeń teletransmisyjnych oraz aparatury pomiarowo-kontrolnej dla potrzeb kontroli produkcji w przemyśle elektronicznym i teleelektronicznym. Stworzył w Politechnice Gdańskiej pionierski ośrodek badawczy z zakresu technologii sprzętu elektronicznego i teleelektronicznego oraz aparatury pomiarowo-kontrolnej.

Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, dwukrotnie nagrodą Przewodniczącego Komitetu Nauki i Techniki, otrzymał 4 nagrody indywidualne Ministerstwa SzW oraz nagrodę zespołową Ministra Przemysłu Maszynowego. W 1989 r. otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Technicznego w Dreźnie.

Zmarł 20 marca 1998 roku.

 

prof. dr hab. inż. Wojciech Cieśla (1984-1987) i (1987-1990)

Urodził się 3 czerwca 1925 we Wrzawach. W 1951 r. ukończył Wydział Rolniczy Uniwersytetu Poznańskiego (obecnie Uniwersytetu Adama Mickiewicza). Rozprawę doktorską "Własności chemiczne czarnych ziem kujawskich na tle środowiska geograficznego" obronił w 1960 r. w Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu, a habilitacyjną "Geneza i właściwości gleb uprawnych wytworzonych z gliny zwałowej na Wysoczyźnie Kujawskiej" w tej samej Uczelni w 1968 r.

W latach 1951-69 pracował w Katedrze Gleboznawstwa Uniwersytetu Poznańskiego (później Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu) na stanowiskach asystenta i adiunkta. W międzyczasie odbył staż naukowy w Rutgers the State University.

Był współorganizatorem bydgoskiej Filii Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu, która została powołana w 1969 r. W latach 1969-74 pełnił kolejno funkcje pełnomocnika rektora ds. bydgoskiej Filii, prodziekana i dziekana Zamiejscowego Wydziału Rolniczego WSR w Poznaniu. Z chwilą powołania Akademii Techniczno-Rolniczej w Bydgoszczy w 1974 r. pełnił funkcję prorektora ds. nauki w latach 1974-81, prodziekana Wydziału Rolniczego w latach 1981-84, rektora w latach 1984-90 oraz kierownika Katedry Gleboznawstwa na Wydziale Rolniczym od 1985 r.

Za swoje wybitne osiągnięcia naukowe w 1976 roku uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1985 tytuł profesora zwyczajnego. W dorobku naukowym znajduje się ponad 85 prac monograficznych, rozpraw i artykułów naukowych z dziedziny gleboznawstwa, kartografii, genezy, chemii i fizykochemii gleb. Był promotorem 8 rozpraw doktorskich i 5 habilitacyjnych oraz recenzentem wielu publikacji naukowych i dysertacji. Opiniował dorobek naukowy do uzyskania tytułów profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego wielu pracowników z różnych ośrodków naukowych w Polsce.

Był członkiem krajowych i międzynarodowych organizacji i towarzystwach naukowych m.in.: Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego od 1951 r. (w latach 1979-88 członek Zarządu Głównego), Międzynarodowego Towarzystwa Gleboznawczego od 1964 r., Komitetu Gleboznawstwa i Chemii Rolnej PAN od 1976 r., Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk od 1963 r., Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego od 1972 r.

Za pracę naukową i organizacyjną został uhonorowany 6 nagrodami ministerialnymi oraz odznaczeniami państwowymi, w tym Krzyżem Komandorskim OOP.

Zmarł 16 stycznia 1995 r. w Bydgoszczy. Pochowany został w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Starofarnym w Bydgoszczy.

 

prof. dr hab. inż. Józef Szala (1990-1993)

Urodził się 7 grudnia 1938 r. w Smolarach. W 1961 r. ukończył Wydział Budowy Maszyn Politechniki Gdańskiej. Pracę doktorską "Zastosowanie wybranych metod aproksymacji losowych zmian naprężeń do wyznaczania trwałości zmęczeniowej" obronił w Politechnice Poznańskiej w 1975 r., a habilitacyjną "Ocena trwałości zmęczeniowej elementów maszyn w warunkach obciążeń losowych i programowych" w Politechnice Warszawskiej w 1981 r.

Od 1966 r. pracuje w Akademii Techniczno-Rolniczej (ówczesnej WSI) na Wydziale Mechanicznym, kolejno na stanowiskach asystenta (1966-67), lektora (1967-69), wykładowcy (1969-75), adiunkta (1975-82), docenta (1982-88), profesora nadzwyczajnego (1988-91), profesora zwyczajnego ATR (1991-98), profesora (od 1998). Od 1982 r. jest kierownikiem Katedry Podstaw Konstrukcji Maszyn na tym wydziale. W latach 1981-84 był prodziekanem ds. nauki Wydziału Mechanicznego. W wyniku wyborów w 1990 r. został rektorem Akademii Techniczno-Rolniczej i pełnił tę funkcję do 1993 r.

Jednocześnie w latach 1985-90 pracował w Politechnice Gdańskiej, najpierw jako docent, następnie profesor nadzwyczajny w Katedrze Konstrukcji i Eksploatacji Maszyn. Od 1995 jest też zatrudniony jako profesor w Instytucie Lotnictwa w Warszawie.

Był członkiem Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego (1985-90) oraz Komitetu Badań Naukowych, najpierw w Sekcji Mechaniki w Budowie i Eksploatacji Maszyn (1991-97), później Sekcji Eksploatacji, Wibroakustyki i Diagnostyki Maszyn i Systemów (1994-97).

Aktywnie uczestniczy w pracach wielu towarzystw i organizacji naukowych, będąc członkiem m.in.: European Structural Integrity Society, the Society of Experimental Mechanics, Polskiego Komitetu ESIS przy Prezydium PAN, Akademii Inżynierskiej w Polsce, Komitetu Budowy Maszyn PAN (przewodniczący 1993-1999) oraz zarządu Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego (wiceprezes 1988-90). Współuczestniczył w powołaniu Polskiego Towarzystwa Pojazdów Ekologicznych, w którym od 1997 r. jest członkiem zarządu.

Za wybitne osiągnięcia naukowe w 1987 r. otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego. Opublikował ponad 150 prac naukowych z zakresu konstrukcji maszyn, w tym 7 podręczników akademickich i 2 monografie książkowe. Stworzył w środowisku ATR szkołę naukową z zakresu zmęczeniowego pękania materiałów i konstrukcji. Wypromował 7 doktorów, recenzował szereg rozpraw doktorskich i habilitacyjnych oraz dokonał oceny dorobku naukowego 4 kandydatów do tytułu profesora.

Za osiągnięcia naukowe, dydaktyczne i organizacyjne został nagrodzony m.in. 5 nagrodami MNiSW i 4 nagrodami MEN, odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi oraz wyróżniony Srebrną i Złotą Odznaką Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich i Złotą Odznaką Honorową Naczelnej Organizacji Technicznej.

 

prof. dr hab. Jerzy Pączkowski (1993-1996)

Urodził się 26 listopada 1946 r. w Mrocznie. W 1971 r. ukończył chemię w Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W macierzystej uczelni obronił w 1979 r. pracę doktorską

"Badanie czułości spektralnej epoksyestrów podstawionych pochodnych kwasu cynamonowego". Habilitację uzyskał w 1990 r. na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu na podstawie rozprawy "Monomeryczne i polimeryczne pochodne Różu bengalskiego. Synteza, fotochemia i charakterystyka spektroskopowa". Staż naukowy odbył w Centrum Badań Fotochemicznych Uniwersytetu Stanowego w Bowling Green w stanie Ohio (USA) oraz w Karolinska Intitutet w Sztokholmie.

Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę naukową w Akademii Techniczno-Rolniczej (ówczesnej WSI) na Wydziale Technologii Chemicznej (przemianowanej w 1985 roku na Wydział Technologii i Inżynierii Chemicznej), zajmując kolejno stanowiska asystenta i starszego asystenta (1971-79), adiunkta (1979-90), docenta (1990-91), profesora nadzwyczajnego (1991-2000). Od 1991 roku pełni funkcję kierownika Katedry Fizykochemii i Technologii Związków Organicznych oraz Zakładu Chemii Fizycznej. W latach 1992-93 był prodziekanem ds. nauki Wydziału Technologii i Inżynierii Chemicznej. W 1993 r. został wybrany rektorem ATR i pełnił tę funkcję przez 3-letnią kadencję.

Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Amerykańskiego Towarzystwa Chemicznego oraz Europejskiego Towarzystwa Fotochemicznego (w latach 1994-1998 członek Europejskiego Komitetu Wykonawczego).

Tytuł profesora otrzymał w 1997 roku. Opublikował około 220 prac naukowych z zakresu chemii fizycznej i fotochemii w czasopismach krajowych i zagranicznych oraz materiałach konferencyjnych. Wypromował 3 doktorów, recenzował 3 rozprawy doktorskie i 2 habilitacyjne.

Za osiągnięcia naukowe został wyróżniony 4 indywidualnymi nagrodami Ministra Edukacji Narodowej oraz doroczną nagrodą Polskiego Towarzystwa Chemicznego